Funkcja kwadratowa

Postać ogólna

Postać ogólna funkcji kwadratowej: f ( x ) = a ⁢ x 2 + b ⁢ x + c gdzie: a ≠ 0 , x ∈ R

Postać kanoniczna

Wzór każdej funkcji kwadratowej można doprowadzić do postaci kanonicznej: f ( x ) = a ⁢ ( x − p ) 2 + q gdzie: p = − b 2 ⁢ a q = − Δ 4 ⁢ a Δ = b 2 − 4 ⁢ a ⁢ c

Wykres

Wykresem funkcji kwadratowej jest parabola o wierzchołku w punkcie o współrzędnych p q .
Ramiona paraboli skierowane są do góry, gdy a > 0 , do dołu, gdy a < 0 .

Miejsca zerowe

Liczba miejsc zerowych funkcji kwadratowej f ( x ) = a x 2 + b ⁢ x + c (liczba pierwiastków trójmianu kwadratowego, liczba rzeczywistych rozwiązań równania a x 2 + b ⁢ x + c = 0 ), zależy od wyróżnika Δ = b 2 − 4 ⁢ a c :

  • jeżeli Δ < 0 , to funkcja kwadratowa nie ma miejsc zerowych (trójmian kwadratowy nie ma pierwiastków rzeczywistych, równanie kwadratowe nie ma rozwiązań rzeczywistych)
  • jeżeli Δ = 0 , to funkcja kwadratowa ma dokładnie jedno miejsce zerowe (trójmian kwadratowy ma jeden pierwiastek podwójny, równanie kwadratowe ma dokładnie jedno rozwiązanie rzeczywiste): x 1 = x 2 = − b 2 ⁢ a
  • jeżeli Δ > 0 , to funkcja kwadratowa ma dwa miejsca zerowe (trójmian kwadratowy ma dwa różne pierwiastki rzeczywiste, równanie kwadratowe ma dwa rozwiązania rzeczywiste): x 1 = − b − Δ 2 ⁢ a x 2 = − b + Δ 2 ⁢ a

Postać iloczynowa

Jeśli Δ ≥ 0 , to wzór funkcji kwadratowej można doprowadzić do postaci iloczynowej: f ( x ) = a ⁢ ( x − x 1 ) ⁢ ( x − x 2 )

Wzory Viéte'a

Jeżeli Δ ≥ 0 to: x 1 + x 2 = − b a x 1 · x 2 = − c a